از ويژگي هاي بارز دين مبين اسلام اين است که اصول تعاليم آن يعني اعتقاد به توحيد، نبوت و معاد، علاوه بر فطري بودن مورد پذيرش عقل سليم انساني نيز مي باشد؛ و در آيات و روايات فراواني به اين جنبه از تعاليم اسلامي تأکيد شده است، و البته اين، هيچ منافاتي با قصور عقل از درک حقيقت و فلسفه بعضي از معارف و احکام اسلام، ندارد. بدين معنا که مسلمين در استدلال بر بخش اساسي اعتقادات خود يعني اصول دين بيشترين بهاء را به عقل سليم مي دهند، اما در بخش احکام، عقل تنها يکي از منابع معتبر است، علاوه بر آن و حتي مقدم بر آن، آيات الهي و روايات معتبر ديني است که از پيشوايان دين به آنها رسيده است.
توضيح اينکه: در بخش بنيادين اصول دين که عقل قدرت جولان و بررسي دارد، اگر روايتي رسيده باشد که با حکم صريح عقل منافات داشته باشد و قابل توجيه نباشد، از درجه اعتبار ساقط مي گردد، اما در بخش احکام ـ مثلاًـ چنانچه روايت معتبري وارد شده باشد ولو با حکم عقل همخواني نداشته باشد، آن روايت ترجيح داده مي شود.
